Понекогаш на телото не му треба уште една обврска. Му треба момент во кој ќе почувствува дека и тоа е важно. Има нешто посебно во есенските утра. Во тишината пред да започне денот. Во мирисот на цимет што се шири низ кујната. Во топлата шолја што ја држиме со двете раце, додека надвор воздухот станува […]
Понекогаш велиме: „Тоа одамна помина.“ „Не ми е веќе важно.“ „Простив.“ „Продолжив понатаму.“ И можеби навистина сме продолжиле. Сме станале наутро. Сме работеле. Сме создале семејство. Сме се смееле. Сме се грижеле за други. Сме научиле да функционираме како ништо да не се случило. Но некои приказни не завршуваат само затоа што престанавме да зборуваме за нив. […]
Имам едно прашање што одамна ме боли. Кога престанавме да ѝ веруваме на природата? Кога шолјата билен чај стана „бабин лек“, а таблетата симбол на сериозно лекување? Кога човекот што ги познава растенијата, нивните својства, активни материи, начини на подготовка и можни интеракции стана некој што лесно го потценуваме? Кога хербализмот стана смешен? И дали […]
