КОГА ГРИЖАТА ЗА СИТЕ СТАНУВА ТОВАР ЗА ПАНКРЕАСОТ
Колку долго можеш да ги ставаш сите пред себе, а телото да молчи? Постојат жени кои никогаш не велат дека им е тешко. Стануваат први. Легнуваат последни. Паметат кој што треба да јаде, кој има обврска, кој има проблем, кој треба да се јави на лекар, кој е тажен, кој е уморен, кој има потреба од нив. Се грижат за децата.  За партнерот. За родителите. За работата. За домот. И некаде помеѓу сите тие луѓе — се губат себеси. Не затоа што не се сакаат.  Туку затоа што со години научиле дека љубовта значи:  „Прво сите други. Јас ќе можам и подоцна.“ А тоа „подоцна“ понекогаш никогаш не доаѓа.

ПАНКРЕАСОТ И „СЛАТКОСТА“ НА ЖИВОТОТ
Во холистичката и емоционалната карта на телото, панкреасот често се поврзува со нашата способност да ја примиме слаткоста на животот. Не само слаткото што го јадеме. Туку радоста. Нежноста. Уживањето. Чувството дека и за нас некој се грижи. Способноста да примаме, а не постојано само да даваме. И тука се појавува еден многу интересен образец. Човек може да биде исполнет со љубов кон сите околу себе, а сепак да биде гладен за љубов кон самиот себе. Да дава. Да служи. Да помага. Да спасува. Да организира. Да држи сè под контрола. Но кога ќе го прашаш: „А што ти треба тебе?“ — да нема одговор.

„НЕ МОЖАМ СЕГА, ИМА ПОВАЖНИ РАБОТИ.“
Тоа е реченицата што ја слушам многу често. „Ќе одморам кога ќе завршам.“ „Ќе јадам подоцна.“ „Сега децата ми се најважни.“ „Не сакам да ги оптоварувам другите.“ „Јас морам да бидам силна.“ „Ќе помине.“ И телото слуша. Секој ден. Со години. Телото ја учи пораката: моите потреби можат да чекаат.
Одмор — подоцна.
Храна — кога ќе стигнам.
Сон — колку што останало.
Радост — кога ќе има време.
Јас — последна.
Но телото не е машина што бесконечно може да работи на „ќе издржам“.

КОГА ЉУБОВТА КОН ДРУГИТЕ СТАНУВА САМОЗАБОРАВ

Да се грижиш за другите е прекрасно. Проблемот не е љубовта. Проблемот започнува кога љубовта секогаш бара ти да исчезнеш од равенката. Кога сите имаат право да бидат уморни — освен тебе. Кога сите имаат право да побараат помош — освен тебе. Кога за сите ќе подготвиш хранлив оброк, а ти ќе каснеш нешто стоејќи. Кога на сите ќе им кажеш: „Одмори.“ Но на себе: „Ајде уште ова.“ Тогаш грижата престанува да биде само љубов. Станува товар.„ЈАС СУМ ДОБРО.“ Многу често токму жената што најмногу носи ќе каже: „Не сум под стрес.“  Но кога ќе ја погледнеме нејзината секојдневна реалност, гледаме нешто друго. Умот никогаш не запира. Телото никогаш вистински не одмора. Постојано нешто треба. Постојано некој ја бара. Постојано има уште една работа. И дури кога ќе седне — мислите продолжуваат. Тоа е живот во постојана внатрешна готовност. А телото не го интересира дали ние тоа го нарекуваме „обврски“, „мајчинство“, „работа“, „карактер“ или „морам“. Телото чувствува дека нема простор да се опушти.

А КАДЕ Е ТВОЈАТА СЛАТКОСТ?
Постави си едно необично прашање: Кога последен пат направи нешто само затоа што ти беше убаво? Не затоа што е корисно. Не затоа што некој друг го бара. Не затоа што мора. Не затоа што е здраво. Туку затоа што душата ти се радува. Кафе на мир. Прошетка. Музика. Молитва. Книга. Тишина. Разговор. Сон. Половина час во кој никој ништо не бара од тебе. За некого ова изгледа незначајно. За мене не е. Затоа што човекот не живее само од дисциплина. Му треба и слаткост.

КОГА СЛАТКОТО СТАНУВА ЗАМЕНА ЗА „СЛАТКОСТА“
И тука понекогаш се случува нешто многу интересно. Во текот на денот нема време за себе. Нема одмор. Нема радост. Нема пауза. Нема нежност. Но навечер доаѓа желбата: „Само нешто благо.“ Чоколадо. Колаче. Леб. Грицки. Нешто што ќе донесе брзо чувство на задоволство. Не велам дека секоја желба за слатко е емоционална. Но понекогаш вреди да се прашаме: „Дали навистина ми треба шеќер — или ми недостига нешто слатко во животот?“ Одмор? Утеха? Нежност? Блискост? Награда? Малку време само за мене?

ПАНКРЕАСОТ НЕ САКА ДА БИДЕ ПОСЛЕДЕН
Кога работам холистички со човек, не сакам да видам само што јаде. Сакам да видам како живее. Колку спие. Колку брза. Колку носи. Колку контролира. Колку од себе им дава на другите. Колку често вели „да“ кога всушност сака да каже „не“. И едно многу важно прашање: „Има ли место за тебе во твојот сопствен живот?“ Затоа што понекогаш проблемот не е дека не знаеме што е здраво. Ние прекрасно знаеме. Но за себе постојано немаме време.

ГРИЖАТА ЗА СЕБЕ НЕ Е СЕБИЧНОСТ
Ова особено сакам жените да го разберат. Да одмориш не значи дека си мрзелива. Да поставиш граница не значи дека не сакаш. Да кажеш „не можам денес“ не значи дека си лоша личност. Да јадеш пред сите обврски да бидат завршени не е себичност. Да имаш време што не му припаѓа никому освен тебе — не е луксуз. Тоа е враќање кон себе.

МОЖЕБИ НЕ ТРЕБА ДА СЕ ПРАШАШ:
„Како уште повеќе да издржам?“ Туку: „Зошто мислам дека морам сè да издржам сама?“ Можеби не ти треба уште поголема дисциплина. Можеби ти треба дозвола. Да запреш. Да примиш помош. Да не спасиш сè. Да не одговориш веднаш. Да оставиш нешто и за утре. Да седнеш. Да јадеш. Да дишеш. Да живееш.

ТЕЛОТО НЕ БАРА СОВРШЕНСТВО. БАРА РАМНОТЕЖА.
Никој не може да живее без грижи. Никој не може постојано да биде смирен. Никој нема совршена исхрана, сон и живот. Не тоа е целта. Целта е да престанеме да живееме како да сме единствениот човек на светот чии потреби можат бесконечно да чекаат. Затоа што не можат. И понекогаш токму симптомот е моментот кога телото конечно го кажува она што ние долго не сме сакале да го слушнеме: „Доста беше сите пред мене.“

ЗАТОА, ДЕНЕС ТЕ ПРАШУВАМ:
Кој е секогаш прв на твојата листа? Децата? Партнерот? Работата? Родителите? Домот? Клиентите? Обврските? А каде си ти? Не барам да ги ставиш другите последни. Барам да престанеш себе да се ставаш последна. Бидејќи грижата за себе не ја намалува љубовта што ја даваш. Напротив. Таа ти овозможува да даваш од место на сила, а не од место на исцрпеност.

HYGIA by Dr. Viktorija
Не ме интересира само што ти е.
Ме интересира зошто ти е.
Телото зборува. Прашањето е — дали го слушаме?

Текстот и фотографиите се заштитени со авторски права © Hygia by Dr. Viktorija. Секое неовластено копирање, користење или споделување е строго забрането.