КАКО ДА МУ ОБЈАСНИШ НА СРЦЕТО ДЕКА ОНОЈ КОГО СИ ГО НАУЧИЛА ДА ОДИ, ДЕНЕС Е ПРИЧИНАТА ПОРАДИ КОЈА ТИ Е ТЕШКО ДА СТОИШ НА НОЗЕ?

Постојат болки што времето полека ги ублажува. Постојат рани што ги оставаме зад себе. Но постои и една поинаква болка… онаа што доаѓа од сопственото дете. Од детето чие прво отчукување на срцето си го слушнала со солзи во очите. Чие прво плачење било најубавиот звук на светот. Чии мали рачиња некогаш цврсто ги држеле твоите, убедени дека токму таму е најбезбедното место на земјата. И тогаш, некаде низ годините, животот понекогаш создава растојанија што ниту една мајка не можела да ги замисли.

И боли. Не само поради зборовите. Туку и поради молкот по нив. Поради далечината. Поради прашањата без одговор. Поради љубовта што сè уште постои, а веќе не знае како да стигне до другата страна.Денешниот текст за блогот е роден од едно прашање на една мајка. Што ако се сите овие симптоми ги имам и тоа од сопственото дете….

Мила моја, пред сè, ти благодарам. Ти благодарам што собра храброст да ја изговориш својата болка. Што зад неколку напишани реченици ни дозволи да почувствуваме колку тежина може да носи едно мајчино срце. Можеби не си ни свесна, но со твоето прашање проговори и во име на многу други мајки. Оние што навечер плачат во тишина, а наутро стануваат, го подготвуваат кафето и продолжуваат со животот како ништо да не се случило.
Оние што на прашањето „Како си?“ одговараат „Добро сум“, додека во себе носат цел свет неизговорени чувства. И знаеш што е најтажно?Понекогаш, додека се обидуваме да ја сокриеме болката од другите, нашето тело почнува да ја покажува.Срцето забрзува. Здивот станува плиток. Желудникот се стега. Сонот исчезнува. Телото останува во напнатост, како постојано да очекува уште една лоша вест. Не затоа што емоциите магично се претвориле во болест, туку затоа што долготрајниот стрес навистина може да влијае врз нервниот систем и работата на телото. И токму затоа ги подготвив овие слајдови. За да покажам колку длабоко се поврзани нашите емоции и нашата физиологија.

Но сакам да кажам и нешто многу важно. Никој од нас не ја знае целата приказна на еден однос. Ниту болката на мајката ја поништува болката на детето, ниту обратно. Не сме тука за да осудуваме. Тука сме за да разбереме. А тебе, мила мајко, сакам да ти кажам нешто што можеби одамна никој не ти го кажал. Не мора секогаш да бидеш силна. Не мора денес да имаш одговори. Не мора веднаш да простиш, да заборавиш или да се помириш со нешто за кое твоето срце сè уште не е подготвено. Имаш право да тагуваш. Да бидеш разочарана. Да поставиш граници. Да побараш поддршка.

И најважно од сè — имаш право да се грижиш за себе, без да чувствуваш дека со тоа го сакаш своето дете помалку. Затоа што и ти си нечие дете. И ти некогаш си била мало девојче што заслужувало нежност, сигурност и љубов. И тоа девојче сè уште живее некаде во тебе. Не го заборавај додека се обидуваш да ги спасиш сите други. ❤️

Од срце посакувам еден ден таму каде што денес има молк да се роди разговор. Таму каде што има горчина — разбирање. А таму каде што има растојание — можност за мир, без разлика како ќе изгледа односот понатаму. Ти благодарам што ја сподели својата болка. Твоето прашање стана повод за знаење, сочувство и поддршка за многу други луѓе. И до секоја мајка што се препозна во овие зборови:
Нема да ти кажам дека знам колку те боли. Тоа го знаеш само ти.Но ќе ти кажам дека твојата болка заслужува да биде слушната, твоето тело заслужува грижа, а твојот живот заслужува мир.

🌿 Со многу љубов и почит,
HYGIA by Dr. Viktorija
Ако овие зборови допреа до тебе, остави едно ❤️. Не мора ништо да објаснуваш. Понекогаш е доволно само да знаеме дека не сме сами.